Hans Sundstein fddur Joensen til minnis

Lag: Eg spyrji ei um t ert ein...

2. oktober 1979.

1. Hans Sundstein er ein maður, sum
alt lv stt hevur sð,
so vtt um lond, um hv og sn;
hans lv j prgvar tað!
Sum ungur lrdi siglifrði
og so annað mangt,
so at hann kundi fra skip,
og sigla langt so langt.

2. Við stru, gomlu seglskipum
hann sigldi um ll hv,
og fjara Kapp Horm krssaði,
har aðrir funnu grv.
Men heim hann vendi hvrja ferð,
og fann sr eina sn,
við Pisuvarða, t har var
j tsiktin so fn.

3. r Sundi var j ttin hans,
og hin, hon var við Stein,
so skilja kunnu vit n vl,
hann eitur Hans Sundstein.
Men enn ein grund er, at so er,
t leiðin inn Sund,
er ttt við steinin tann, sum hann
sr fekk til hsargrund.

4. Har uppi hevur Hans ngv r,
n sjnarringin sð.
Hans egni sjnarringur er
j vður enn dag.
Men snið sum hann hevur havt,
har við sn egna sess,
tað langt fr er tað, sum tað var.
N sst bert SMS.

2. Oktobur 1989.

5. Og dagar lða, og tðin ferð,
og t lgargarð,
ferð Hans at bgva, og hann n,
havsbrnna aftur sr.
Ein onnur havsbrgv er nnd,
og nrkast hon hvnn dag,
har eingin skuggi eftir er,
bert ljs og gleðilag.

6. Men til t flytur hagar heim,
vit alt gott ynskja tr,
m Harrin styrkja, signa teg,
og varða teg hj sr.
Tillukku ynskja vit til sðst,
n nti r t ert,
ein aldur sum tey fu n,
ja, nakrar kempur bert.

3. maj 1992.

7. N slin undir havsbrgv fr,
ei lsir okkum meir.
Tey farin undan okkum eru,
gerast fleir og fleir.
og vit sum eftir eru enn,
vit flyta heim ein dag,
og hitta vru kru aftur,
t ljsa stað.

8. Men inn til t, vit minnast tey,
settu okkum ks,
og fylgja teirra kjalarvrr,
sum leiðir til Guds Ljs.
Vit ra vilja minni teirra,
takka fyri tað,
tey lrdi okkum, og vit lova,
aldri gloyma tað.

 

Aftur til sðina um 100 ra familiuveitsluna